.◦●.چشمان بارانی.●◦.

از من نپرس چه آمد بر سر عشق !


 روز اول پيش خود گفتم                                            ديگرش هرگز نخواهم ديد

روز دوم باز مي گفتم                                               ليك با اندوه و با ترديد

روز سوم هم گذشت اما                                             بر سر پيمان خود بودم

ظلمت زندان مرا مي كشت                                         باز زندان بان خود بودم

آن من ديوانه عاصي                                                 در درونم هاي و هو مي كرد

مشت بر ديوار ها مي كوفت                                       روزني را جستجو مي كرد

در درونم راه مي پيمود                                             همچو روحي در شبستاني

بر درونم سايه مي افكند                                             همچو ابري بر بياباني

مي شنيدم نيمه شب در خواب                                      هاي هاي گريه هايش را

در صدايم گوش مي كردم                                           درد سيال صداهايش را

شرمگين مي خواند مش بر خويش                                 از چه رو بيهوده گرياني

در ميان گريه مي ناليد                                                دوستش دارم  نمي داني

بانك  او آن بانك ارزان بود                                          كز جهاني دور بر مي خاست

ليك در من تا كه مي پيچيد                                            مرده اي از گور بر مي خاست

مرده اي كز پيكرش مي ريخت                                     عطر شور انگير شب بو ها

قلب من در سينه مي لرزيد                                           مثل قلب بچه آهو ها

در سياهي پيش مي آمد                                               جسمش از ذرات ظلمت بود

چون به من نزديك تر مي شد                                       ورطه تاريك لذت بود

مي نشستم خسته در بستر                                            خيره در چشمان روياها

زرورق انديشه  ام   آرام                                            مي گذشت از امروز دنياها

باز تصويري غبار آلود                                             زان شب كوچك شب ميعاد

زان اطاق ساكت سرشار                                             از سعادت هاي بي بنياد

در سياهي دستهاي من                                                مي شكفت از حس دستا نش

شكل سرگرداني من بود                                               بوي غم مي داد چشمانش

ريشه هامان در سياهي ها                                            قلب هامان  ميوه هاي نور

يكدگر را سير مي كرديم                                                با بهار باغهاي دور

مي نشستم خسته در بستر                                             خيره در چشمان روياها

زورق انديشه ام ارام                                                   مي گذشت از مرز دنيا ها

روز ها رفتند و من ديگر                                             خود نمي دانم كدامينم

آن من سر سخت مغرورم                                             يا من مغلوب ديرينم ؟

بگذرم گر از سر پيمان                                               مي كشد اين غم دگر بارم

مي نشينم شايد ار آيد                                                  عاقبت روزي به د يدارم 

۱۳۸٦/٢/٤ | ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ | AZAR | نظرات () |


از تنگنای مبحس تاریکی                             از منجلاب تیره این دنیا
بانگ پر از نیاز مرا بشنو                            آه ای خدای قادر بی همتا
یکدم ز گرد پیکر من بشکاف               بشکاف این حجاب سیاهی را
شاید درون سینه من بینی                        این مایه گناه و تباهی را
دل نیست این دلی که به من دادی        در خون ت÷یده آه رهایش کن
یا خالی از هوی و هوس دارش                 یا پای بند مهر و وفایش کن
تنها تو آگهی و تو میدانی                        اسرار آن خطای نخستین را
تنها تو قادری که ببخشائی                   بر روح من صفای نخستین را
آه ای خدا چگونه ترا گویم کز                  جسم خویش خسته و بیزارم
هر شب بر آستان جلال تو                          گوئی امید جسم دگر دارد
از دیدگاه روشن من بستان                      شوق بسوی غیر دویدن را
لطفی کن ای خدا و بیاموزش                     از برق چشم غیر رمیدن را
عشقی به من بده که مرا سازد               همچون فرشتگان بهشت تو
یاری به من بده که در او ببینم              یک گوشه از صفای سرشت تو
یک شب ز لوح خاطر من بزدای              تصویر عشق و نقش فریبش را
خواهم به انتقام جفا کاری در                         عشق تازه فتح رقیبش را
آه ای خدا که دست توانایت                         بنیان نهاده عالم هستی را
بنمای روح و از دل من بستان                   شوق گناه و نفس ÷رستی را
راضی مشو که بنده ناچیزی                        عاصی شود بغیر تو روی آورد
راضی مشو که سیل سر شکش                      را در پای جام باده فرو بارد
از تنگنای مبحس تاریکی                                     از منجلاب تیره این دنیا
بانگ ÷ر از نیاز مرا بشنو                                 آه ای خدای قادر بی همتا
 

۱۳۸٦/٢/٢ | ۱:۱٦ ‎ق.ظ | AZAR | نظرات () |

Design By : nightSelect.com

MeLoDiC