.◦●.چشمان بارانی.●◦.

از من نپرس چه آمد بر سر عشق !


 

دلم یک دنیا گرفته

 غم

        

                                        جور تبر چو هست خندان نمی شوم

  خو کرده ام به درد، درمان نمی شوم
      از چشم بسته، کم، نالان نمی شوم

              تمرین خنده از، یادم پریده است
      بس ناله کرده ام شادان نمی شوم!

              حسی نشسته است در باورم عجب!
      حتی من از خودم پرسان نمی شوم

             هرچه بلا به ما، از ما بُِوَد به ما
      پشت قضا قَدَر، پنهان نمی شوم

              باید به ریشه ام، آبی رسد ز مهر
      جور تبر چو هست خندان نمی شوم

                  در ظهر آرزو، ای سایه ی بلند!
      تا واژه ی تو هست خوشخوان نمی شوم

                              شعر از جناب استاد عاکف م

۱۳۸٧/٤/٢٥ | ٧:٠٠ ‎ب.ظ | AZAR | نظرات () |


عشق


      مانده هنوز که برسم به یک نقطه

      که توجیه عشق

      سوال و جواب نامربوط به صورت مسئله باشد

      ...از من نپرس

      که قلب کوچک ترسویم

      چگونه تن می زند به اقیانوس

      زیرا که احساس خواهم کرد

      حتی زمان و چگونگی عاشق شدن را

      دیکته شده ایم

      نه عزیز کوچولو

      تو ...همین خود تو

      سرکش ترین پرنده ئ وحشی را بر انگشتت نگریسته بودی

      و مگر همین

      آرزوی کودکی هایت نبود ؟

      از من

      نپرس که چرا نشستم

      جواب فرمولهایم در هم گره می خورد

      زیرا که عشق

      به قانونهای فیزیکی کار نمی کند

 

                                                                           ساره احمدی    س. سکوت

۱۳۸٧/٤/٢۳ | ٧:٥٩ ‎ب.ظ | AZAR | نظرات () |


آسمان شب

      تا غزل در شب تار است چراغان سکوت
      پنجره هیچ نگردید هراسان سکوت
      کوچه تاپنجره ها را بشمارد به دو چشم
      شاعری نیست در این کوچه پریشان سکوت
      تا صدا و سحر و آینه در طاقچه است
      شب در این خانه خاموش پشیمان سکوت
      دل اگر شکوه کند رنگ هوا آلوده است
      نکشد سینه در این شهر گریبان سکوت
      تا نفس می کشد این عشق در این وادی خواب
      عاشقی تار شکسته است غزل خوان سکوت

      عباسعلی کریمی میبدی
      (مسافر )‌

۱۳۸٧/٤/۱٧ | ۳:۱۳ ‎ب.ظ | AZAR | نظرات () |


پشت دانایی چشمان تو دنیایی هست
که در آن طعم بلوغ
قفس واسطه را میشکند
من به چشمان تو ایمان دارم
از «خود آیی» به «خدا»
فاصله نزدیکتر از سایه به ماست
چه بسا فاصله ی رایحه تا گل باشد
شاید همچون آبیست
که در اندازه ی رود
تا هم آغوشی دریا جاریست...

شعر از  جناب استاد عاکف - م

۱۳۸٧/٤/۱٠ | ۸:۱٩ ‎ق.ظ | AZAR | نظرات () |


 

چه غریبانه گریستیم

از این بازی سرنوشت

که همیشه من را، تو را

جدا از هم نوشت

چه گمشده ام در این بودن

در این گریه

در این بودن

شعر از وحید توکلی

 

                    رفتنت سخت است و غمناک است

                                  در سیاهی های شب پیداست

۱۳۸٧/٤/٥ | ۳:٥٠ ‎ب.ظ | AZAR | نظرات () |

Design By : nightSelect.com

MeLoDiC