.◦●.چشمان بارانی.●◦.

از من نپرس چه آمد بر سر عشق !


 روز اول پيش خود گفتم                                            ديگرش هرگز نخواهم ديد

روز دوم باز مي گفتم                                               ليك با اندوه و با ترديد

روز سوم هم گذشت اما                                             بر سر پيمان خود بودم

ظلمت زندان مرا مي كشت                                         باز زندان بان خود بودم

آن من ديوانه عاصي                                                 در درونم هاي و هو مي كرد

مشت بر ديوار ها مي كوفت                                       روزني را جستجو مي كرد

در درونم راه مي پيمود                                             همچو روحي در شبستاني

بر درونم سايه مي افكند                                             همچو ابري بر بياباني

مي شنيدم نيمه شب در خواب                                      هاي هاي گريه هايش را

در صدايم گوش مي كردم                                           درد سيال صداهايش را

شرمگين مي خواند مش بر خويش                                 از چه رو بيهوده گرياني

در ميان گريه مي ناليد                                                دوستش دارم  نمي داني

بانك  او آن بانك ارزان بود                                          كز جهاني دور بر مي خاست

ليك در من تا كه مي پيچيد                                            مرده اي از گور بر مي خاست

مرده اي كز پيكرش مي ريخت                                     عطر شور انگير شب بو ها

قلب من در سينه مي لرزيد                                           مثل قلب بچه آهو ها

در سياهي پيش مي آمد                                               جسمش از ذرات ظلمت بود

چون به من نزديك تر مي شد                                       ورطه تاريك لذت بود

مي نشستم خسته در بستر                                            خيره در چشمان روياها

زرورق انديشه  ام   آرام                                            مي گذشت از امروز دنياها

باز تصويري غبار آلود                                             زان شب كوچك شب ميعاد

زان اطاق ساكت سرشار                                             از سعادت هاي بي بنياد

در سياهي دستهاي من                                                مي شكفت از حس دستا نش

شكل سرگرداني من بود                                               بوي غم مي داد چشمانش

ريشه هامان در سياهي ها                                            قلب هامان  ميوه هاي نور

يكدگر را سير مي كرديم                                                با بهار باغهاي دور

مي نشستم خسته در بستر                                             خيره در چشمان روياها

زورق انديشه ام ارام                                                   مي گذشت از مرز دنيا ها

روز ها رفتند و من ديگر                                             خود نمي دانم كدامينم

آن من سر سخت مغرورم                                             يا من مغلوب ديرينم ؟

بگذرم گر از سر پيمان                                               مي كشد اين غم دگر بارم

مي نشينم شايد ار آيد                                                  عاقبت روزي به د يدارم 

۱۳۸٦/٢/٤ | ۱٢:٥٧ ‎ق.ظ | AZAR | نظرات () |

Design By : nightSelect.com

MeLoDiC