.◦●.چشمان بارانی.●◦.

از من نپرس چه آمد بر سر عشق !



                  با شررهای حسادت خانه را آتش زدی

                  وای بر تو ازچه این کاشانه را آتش زدی

 

                  سنگدل آخر نترسیدی که نفرینت کنم ؟

                  بال های خوشگل پروانه را آتش زدی

 

                  گرچه آتش خشک و تر با هم بسوزاند ولی

                  حیف باشد ، آب ودانه ، لانه را آتش زدی

 

                  همچو زاهد درحماقت از پی آزار من

                  ساغر می ، خم ، سبو ، میخانه را آتش زدی

 

                  من ندانستم به عالم رسم وآیین تو چیست

                  مسجد و دیر و حرم بتخانه را آتش زدی

 

                  گرچه (فانی) سالها از آتش هجران بسوخت

                  دم نزد تا خرمن جانانه را آتش زدی

 

                  ابوالقاسم حیدری

۱۳۸۸/۱٢/٢٧ | ۱:٤۳ ‎ب.ظ | AZAR | نظرات () |

Design By : nightSelect.com

MeLoDiC